يه دنياي وارونه
عشق و سلام و رخوت
عادت آدماي عادي
نبود و نبود و نيست هنوز
مشغول دنياي ناكارآمدي
دوري و زماني نزديك
قلب مرا كسي در اين نزديك ها نديد؟!
كسي صدا زد مرا:عزيزم؟!
چه نزديك است كه دور شويم
از دنياي بي حوا
نه آدم،نه حوا
يه دنياي وارونه
نه حوا،نه آدم
نه آدم شديم كه حوا رو...
نه هوايي آدم!
بغض هاي سرگردان
يك ظهر پر از اضطراب و گله
قافله هاي بي امير
دل مادري از غصه آب
احساسات عجيب یک پدر
همه
دست به دست عطش داد
فرياد شد در سكوت دشت بلا
پدر را نديده بودم نگران
تا آن ظهر بي صاحب و پست
كه هيچ نبودش ياري
نداي او بهر لبيك تشنه و سرد
هنگامه سيراب شدن آن بچه كبوتر هم
پدر از جا پركشيد و نديد
لشگري سيه روي و سيه دل
برق گلوي شش ماهه در سر دارد
خواستم كه شرح دهم
لحظات آن روز دهم را
نشد بیشتر از اين تابم
نوري از گلو پر كشيد و برفت
آسمان هم بوي گلو را بوسيد
از این همه بوسه زدن
به باد و بارون خدا
از این همه پرسه زدن
تو کوچه های بی شما
از این همه چونه زدن
خسته به خاطر شما
با این همه حیله زدن
نیستی به خاطر خدا
از این همه بوسه زدن
به باد و بارون خدا
از این همه پرسه زدن
تو این تنهایی بی رمق
دیگه نمی خوام تو رو من
بیا ببین بوسه به بارون میزنم
اين غصه هاي هميشه
انتظار زندگي و انساني براي تا ابد
آينده اي دست نيافتني
جاده هاي پر از ريزش باران
با احتياط بايد رفت
جاده بي انتهاست
لغزنده و كشنده
خسته و بي طاقت
به فكر و در فكر
...و رفتن هميشه رسيدن نيست
رفتن گذران لحظه هاست
بي دلخوشي
با غم هاي روزانه
ميشه نامن ترين نقطه زندگي
وقتي حرف حساب نداريم
حساب دفتري كه باشه
بي اعتبار مي شيم!
رفيق زندگي و دزد راهمون
يكي مي شن
دلواپسيهامون بي معنا مي شه
رفتنمون مي شه يه لطف
مردنمون مي شه و ظيفه
موندنمون مي شه مثه بارون
كه قشنگه اما
بي موقعس!
دلتنگيهامون ديگه ثواب نداره
دل ما انگار ديگه واسه كسي
خواب نداره...
آفریدم
تو قطره ای باران
من چشمان خیسم را
باران در تابستان تو !
ابرها در بهار خیال من
چرا من تَر می بینم
من تو را نمی بینم...
عادت" او "ندارم
نه غم دارم، نه عشق
به هر دو رضایت داده ام
که جا ندارم
نه در قلب تو
نه به عشق او
...امیدوار
به امید دیدار...
ياد تو را به ياد مياورم
كه مرا از ياد برد!
ومن هنوز
منتظر همان ديروز مانده ام
كه گفته بودي :
به يادت هستم!
مبادا ياد ِ مرا از ياد ببري
كه من با يادت زنده خواهم ماند
و به زندگي خود
كه
يادآور روزهاي تو هستند
ادامه خواهم داد
محمد مي گفت:
چند روزيست كه
ديگر دلنوشته هايت ورق نميخورد!
مشكلي براي كاغذ و قلمت،
كه تمام صداقتت بود،
پيش آمده ؟!
صداقت نداري يا
قلم و كاغذ هم درد تو را
كم مياورد؟
گفتم:
نه رفيق!
همين نزديكي دردهايم را مينويسم
اما
فصل دلم پاييز است
برگهاي درد دل
برگ ريزان مي بينند
و عابران پياده
خش خش صدايش مي كنند
كجاى اين حرف عاشقانه س
اين كه تو خواستى و من هستم
اين ديدنِ هر روزه
همون عادت روزاى اول
سر وقت اومدن و دير رفتن
كجاى اين عشق حرفِ بيهودس
سرتاسر من شده بيقرارى
هى تو رو خواستن
بر عكس شده كار من
مثل عكساى تو
حالا هستم و تو...
كجاى اين رفتار صادقانه س
ناله اي از دل زمين صدا مي كند
ابر هاي بي باران هم ...
تن مُرده اي در لايه هاي زمين اسير است
نگاه اين مُرده به زمين
گاهي به آسمان
اگر مُردَم اين مَردُم چيست
اگر نََفَس
پس اين قفس...
بستم چشامو روی خودم
دلتنگیای روزای من شب نداره
دل کسی ازعشق من تب نداره
رسم است که بی یار بمانی
حرف آب و نان و سازش
که هیچ امانی در آن نیست
نیست آنکس که تو او را بخوانی
که شاید در راه بمانی
من نیک راه را می شناسم
با من بیا غریبه
صدایت آشناست
شاید همین نزدیکی
تو را می شناسم
پنهان میشوم
صدایم را در خود
فریاد میزنم
تو را به آروزهایم می بخشم
همین تن بی روح را
همین خواب بی تعبیر
آستانه بی غم را
به دوستان می سپارم
روزی خواهم رفت
و خطی می سرایم
از ناگفته هایم
که شاید هوای مرا به باد سرخوش
نسپاری
با این آوای نداری
تو را میخوانم دوباره
با آنکه هیچ نداری!
مقدمه ای ندارم که شرحم کند
من یک گمشده ام
حاصل یک عمر پریشانی
جذبه ای نیست
نغمه های پنهانی
گویند حال مرا
مرا بخوانید
ترانه های من
همه داستان روزگارم
من را هم بخوانید
وبه همنفسی من عادت میکرد
لحظه های مرا شاد میخواست
و این همه نفس زدن حاصلی داشت
آخرالامر تنها و بی دل
تنفس در هوای دوست داشتن فاصله ها
همین و خاطره
مانده برایم
که لحظات مرا مشغول خود کرد
کاش کسی ،همنفسی
شعرهای من
خط به خط سرودنم
حاصل يك شب سوختنم
تجمع دست نوشته هاي من
اتفاق يك اشك
قطره قطره
هق هق
صداي كاغذ است و قلم
كه هميشه همراه من است
همه آنها فقط صداي آه من است
به نام خداوند آسمانها،خداوند زمین و هر آنچه میان این دو است.بی مقدمه سلام،سلام یکی از نامهای خداست.